ԿՈՍՏԱՆ ԶԱՐԵԱՆ
Կոստան Զարյան
(Կոնստանտին Բեկ Եղիազարյանց)
Ծնվել է 1885 թվականի փետրվարի 8-ին, Շամախիում։
Կրթություն է ստացել Բաքվում, ապա՝ Փարիզում, որտեղ ձևավորվել են նրա աշխարհայացքն ու գրական հետաքրքրությունները։ Եվրոպայում ուսանել է Բրյուսելում և ակտիվորեն ներգրավվել գրական միջավայրում՝ սկսելով գրել տարբեր լեզուներով։
1900-ականների սկզբին վերադարձել է հայ մշակութային միջավայր՝ գործունեություն ծավալելով Կ. Պոլսում, ապա Վենետիկում՝ խորացնելով հայերեն իմացությունը Մխիթարյան միաբանությունում։
1910-ականներին դարձել է հայ գրական կյանքի կարևոր դեմքերից մեկը՝ հիմնելով «Մեհեան» հանդեսը և մասնակցելով նոր գրական շարժումների ձևավորմանը։
Առաջին համաշխարհային պատերազմի տարիներին ապրել և ստեղծագործել է Եվրոպայում՝ միաժամանակ ակտիվորեն ներկայացնելով հայկական հարցը միջազգային հարթակներում։
1922 թվականին տեղափոխվել է Երևան, դասավանդել համալսարանում, ապա քաղաքական ճնշումների պատճառով ստիպված հեռացել Հայաստանից։ Հետագա տարիներին ապրել է Փարիզում, Եվրոպայում և ԱՄՆ-ում՝ դասավանդելով, գրելով և հրատարակելով իր հիմնական ստեղծագործությունները՝ «Արևմուտք», «Քաղաքներ», «Տատրագոմի հարսը», «Նավը լեռան վրա» և այլ գործեր։
1959 թվականից հաստատվել է ԱՄՆ-ում, ապա 1961–1963 թվականներին կրկին այցելել Հայաստան և վերջնականապես վերադարձել Երևան:
Կոստան Զարյանը վախճանվել է 1969 թվականի դեկտեմբերի 11-ին՝ Երևանում:
.jpg)